ieś i zarazem sołectwo uznawane za jedno z większych w naszej gminie. Historia miejscowości sięga już początków XIV wieku a pierwsze pisemne wzmianki pochodzą z roku 1384. Proszę zauważyć, że nazwa wsi od tamtego okresu zmieniła się bardzo nieznacznie, nie licząc okresu, gdy została zniemczona (Pogors 1384, Pogors 1404, Pogors 1408, Pogortzi 1534, Pogorz 1581, pago Pogursz 1679, Pogorszek 1679, Pogorss 1687/88, Poggortz 1743, Pogorz 1784, Pogasch 1886, Kolonie Pogosch 1887, Pogórze, Pogosch 1896/1900, Pogórz, Pogosch 1920, Pogosch, Brandewalde, 1939, Brandewalde 1941, Pogórz 1945, Pogórze obecnie, w gwarze często Pogorzi).

azwa wsi zalicza się do nazw topograficznych (określenie terenu według jego właściwości naturalnych, przyrodniczych - ukształtowania powierzchni ziemi, szaty roślinnej, świata zwierzęcego), stanowiących najstarszą warstwę nazw geograficznych. Powstała ona od wyrazu pogórze - oznaczającego niewielkie wzniesienie, wyniosłość, pagórek lub od wyrażenia "po górze - na górze". Natomiast według jednej z miejscowych legend nazwa wsi wywodzi swą nazwę od groźnego pożaru (pogorzelisko, pogorzało), co niestety nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach językoznawców. Jedną z przyczyn jest fakt, że legenda ta stanowi tło rzeczywistych wydarzeń rozgrywających się dopiero na przełomie XVII i XVIII wieku.
Będąc przy nazwach, warto wspomnieć tu o XVII wiecznych nazwach terenowych przypisanym poszczególnym użytkom lub stawom tej wsi, m.in. Do Łączki, Kranzec, Leśniok, Młynisko, Noplatek, Owczarnia, Pod Beczką, Puściny, Radematz, Za Dambinom, Za Drzewem we wsi, Wierchowina, lub też późniejszych jak Krowia Górka, Krzewie, Krzywda, Polochy, Przysiółek, Weronka, Wygon, Zock, z których część używana jest do dziś. Dzięki zachowanym dokumentom i rękopisom m.in. urbarzom powinności gruntowych (urbarium dominium) z 1574 i 1758 roku możemy dowiedzieć się wiele na temat ówczesnych realiów życia mieszkańców tej wsi, poznać nazwiska gospodarzy, spisy powinności pańszczyźnianych czy też odpisy dawnych nadań i przywilejów.

 drugiej połowie XVI wieku wieś zamieszkiwało ok. czterdziestu poddanych (jako głowy rodzin), z czego szesnastu to zagrodnicy. We wsi było sołectwo o powierzchni 2 łanów z należącymi do niego dwoma ogrodami, karczmą, kramem szewskim i piekarniczym oraz wolnym wygonem dla owiec. Sołtys musiał służyć koniem i wozem na taką odległość, jaką mógł przebyć w ciągu jednego dnia, licząc także powrót. Ponadto płacił podatek w wysokości 5 florenów i 12 gr. Za to mógł z pobieranych kar od mieszkańców, co trzeci halerz zachować dla siebie. Rocznie dla państwa na zamku w Chrzelicach wieś oddawała 1 wołu, zaś wspólnie z mieszkańcami Renkwicz (Rzymkowic) za 4 floreny utrzymywała strażnika na zamku. Dziesięcinę zaś mieszkańcy Pogórza płacili księdzu w Solcu. Wiejski kowal, Paul Tirsch posiadał 1 morgę i 1 1 ćwierci zagonu, za co płacił podatek w wysokości 1 florena i 12 gr oraz podkuwał trzy razy w roku na chrzelickim zamku 4 konie pociągowe.